MapQuestGekopieerd

In 2015 was MapQuest de kaartdienst waarvan mensen zich herinnerden dat ze er routes mee uitprintten. De Denver Post zei het bot: de ooit geliefde dienst was naar de achtergrond verdwenen na de opkomst van Google Maps en de iPhone, die een functie had waar MapQuest niet tegenop kon: de standaardkaart op de telefoon zijn. In mei verwierf Verizon de dienst als deel van de aankoop van AOL voor 4,4 miljard dollar.

Op 20 oktober 2015 lanceerde het bedrijf uit Denver een vernieuwde kaart, website en mobiele app met een nieuw merk, verankerd door wat de aankondiging een gedurfd nieuw logo en interfaceontwerp noemde, dat zijn inventieve aard, responsieve erfenis en menselijke aanpak weerspiegelde. De kaarten werden herbouwd met een nieuwe stack en styling van Mapbox. De app kreeg een vergelijkingsfunctie en integraties met Uber en car2go, en de Post meldde een samenwerking met het vervoersbedrijf van Denver.

De general manager gaf het kernprobleem toe. Veel te lang, zei hij, hadden mensen gevraagd of MapQuest nog bestond. Het had meer dan 42 miljoen gebruikers en wilde afgehaakte gebruikers terugwinnen, onder de campagneregel #MapQuestIt, again. De communicatiedirecteur vertelde de Post dat het doel was jongere gebruikers te trekken die het merk misschien helemaal niet kenden, en dat het hoopte de standaard te worden voor klanten van Verizon.

Een branche-analist vertelde de Post dat MapQuest de leider was geweest, het had laten glippen en mobiel had onderschat, en dat Verizon het per ongeluk had opgepikt bij de aankoop van een advertentieplatform. De toekomst kon alle kanten op.

Search Engine Land noemde het nieuwe merkteken retro chic, in jaren zeventig-stijl, en somde de beloofde verbeteringen eromheen op: een snellere site voor mobiel en desktop, een nieuwe tabletervaring voor het snelst groeiende platform, betere functies voor stedelijke gebruikers, en content van partners als Priceline, OpenTable en SeatGeek. Het vond de nieuwe interface schoner en aantrekkelijker, met duidelijkere categorieknoppen en beter gepresenteerde lokale vermeldingen. Een knipoog naar de jaren zeventig is een vreemde keuze voor een bedrijf dat wil bewijzen dat het nog bestaat, maar het laat mensen in elk geval twee keer kijken.

Een logo was het minste probleem van MapQuest, en het merk leek dat te weten. Een frissere identiteit was logisch als signaal van nieuwe eigenaar en herbouwd product. Maar geen merkteken verslaat de standaard op het startscherm, en de herlancering las even goed als een smeekbede om aandacht als een verklaring van wie MapQuest nu was.